Kozy

Kozy w liczbach Na całym świecie jest około 500 milionów kóz, a więc znacznie mniej niż owiec. Najwięcej hodowanych jest w Azji i Afryce. Większość spośród 150 min kóz afrykańskich żyje w Nigerii, Somalii, Etiopii i Sudanie. W Somalii, Sudanie i Etiopii, mimo dużej popularności kóz, jest ich i tak mniej niż owiec. Inaczej jest tylko w Nigerii, gdzie kóz jest dwa razy tyle co owiec. W Azji żyje około 300 milionów kóz. Do krajów, gdzie jest ich najwięcej, zalicza się: Indie, Chiny, Pakistan, Turcję, Iran i Bangladesz. Podobnie jak w przypadku owiec, również wśród kóz jest wiele różnych ras, trzy podstawowe grupy to: charakteryzujące się postawionymi uszami kozy alpejskie, kozy nubijskie z oklapniętymi uszami oraz angory, czyli kozy hodowane ze względu na piękną wełnę. Rasy między sobą mogą się znacznie różnić i w ogóle nie przypominać siebie nie wzajem. Również osobniki tej samej rasy mogą się między sobą różnić nieco, ale są to już różnice stosunkowo niewielkie. Kóz na świecie jest dość dużo, choć wiadomo, że owiec jest więcej. Jednak koza to także dość popularne zwierzę hodowlane. Jedna z kozich ras Najważniejsze odmiany kóz alpejskich to koza toggenburska i saaneńska. Są to odmiany przydomowe, hodowane głównie ze względu na bardzo dobre mleko. Mleko odmiany saanen jest niezwykle bogate w substancje odżywcze. Większość kóz w Wielkiej Brytanii to krzyżówki rodzimych ras, angielskich, szkockich, walijskich i irlandzkich, z kozami alpejskimi. W wyniku krzyżowania powstały takie rasy jak: british saanen i british toggenburg. W basenie Morza Śródziemnego, na przykład w Hiszpanii, Włoszech i północnej Afryce, popularne są takie rasy jak: grenada, la mancha i murcian. Rasa kóz nubijskich pochodzi z Afryki, a dokładniej z Nubii - starożytnej krainy leżącej na pograniczu dzisiejszego Egiptu i Sudanu. Kozy nubijskie, kozy bliskowschodnie oraz indyjskie mają oklapnięte uszy. Kozy nubijskie zostały przywiezione do Europy i skrzyżowane z odmianami alpejskimi. Jedną z najbardziej udanych ras jest dająca dużo dobrego mleka rasa anglonubian, bardzo popularna w Ameryce Północnej.Ze względu na bardzo wysokiej jakości wełnę, jaką można z nich uzyskać, niezwykle cenione są też dwie inne rasy - angorska i kaszmirska. Ta ostatnia, wbrew nazwie nie pochodzi z Kaszmiru, lecz z Tybetu. Otrzymuje się z nich doskonałą, miękką przędzę, znaną jako wełna kaszmirska. Kozy angorskie hodowane są ze względu na charakterystyczną, długą wełnę o pięknym połysku - tzw. moher. Moher jest bardzo ceniony w przemyśle odzieżowym, robi się z niego m.in. swetry, szale, rękawiczki i czapki. Hodowla dla mięsa Świnie hoduje się głównie ze względu na ich mięso, trafiające na rynek zarówno w stanie surowym, jak i zakonserwowane. Znanych jest kilka sposobów konserwacji mięsa, używa się do tego celu soli, azotanu sodowego albo azotanu potasowego. Mięso można też wędzić, dzięki czemu zyskuje ono charakterystyczny aromat. Świńska skóra ceniona jest przez kaletników -wyrabia się z niej na przykład ekskluzywne walizki. Szczecina wieprza wykorzystywana jest do produkcji szczotek. Z innych części ciała świni wyrabia się m.in. świece, klej, mydło a nawet nawozy. W starożytności świnie były uważane za święte zwierzęta. Ci, którzy je hodowali, musieli przechodzić rytualne oczyszczenie. Z czasem rytuał ów przyczynił się do powstania przekonania, że świnia jest zwierzęciem nieczystym. Rzeczywiście, wieprzowina może być niebezpieczna, jeśli nie jest odpowiednio przyrządzona. W mięsie świni mogą bowiem występować pasożyty, które w przypadku spożycia przez człowieka surowego zakażonego mięsa mogą spowodować nawet śmiertelną chorobę. Być może to właśnie dlatego wyznawców judaizmu i muzułmanów obowiązuje bezwzględny zakaz spożywania wieprzowiny. Potoczne opinie o tym, że świnie są zwierzętami wyjątkowo brudnymi są nieuzasadnione. Jeśli tylko mają odpowiednie warunki, starają się zachować czystość, najczęściej jednak chlewnie, w których są trzymane, skutecznie im to uniemożliwiają. Świnie żyjące na wybiegach potrzebują wody, w której mogą się ochłodzić, a jedynymi dostępnymi zbiornikami są zwykle błotniste kałuże.